Lidia Biskup wygrała tegoroczne Dyktando w Cork, organizowane przez Polski Portal Mieszkańców Cork i Okolic corkcity.pl i zdobyła tytuł Mistrza Ortografii 2010. W zeszłym roku zajęła drugie miejsce, zaraz za Panem Piotrem Słotwińskim. W Irlandii mieszka od 4 lat. Wyjazd wakacyjny przekształcił się w pobyt na dłużej. Pracowała jako nauczycielka języka angielskiego, obecnie w administracji.

O błędach , nie tylko ortograficznych, opowiada Lidia:

Czy wygrana była dla ciebie zaskoczeniem?

Po napisaniu dyktanda czułam, że poszło mi całkiem dobrze, chociaż nie spodziewałam się pierwszego miejsca. Byłam naprawdę mile zaskoczona! W zeszłym roku wzięłam udział w dyktandzie organizowanym przez ekipę corkcity.pl w związku z Festiwalem Kultury Polskiej. Zajęłam wtedy drugie miejsce. Do tego czasu nie brałam udziału w tego typu konkursach, oczywiście z wyjątkiem szkolnych dyktand.

Co cię skłoniło do wzięcia udziału w dyktandzie?

Chęć sprawdzenia siebie. Może zabrzmi to dziwnie, ale zawsze lubiłam szkolne dyktanda i dobrze w nich wypadałam. Od kiedy zaczęłam studiować filologię angielska w 2003 roku, wszelkie eseje, teksty, egzaminy pisałam w języku angielskim. Po przyjeździe do Irlandii język angielski jeszcze bardziej zaczął dominować, bo musiałam go używać na co dzień. Decydując się na wzięcie udziału w tegorocznym dyktandzie chciałam po prostu sprawdzić, czy po ponad czterech latach mieszkania w Irlandii nadal potrafię pisać poprawna polszczyzna. Jak sie okazało, nie jest ze mną jeszcze tak źle.

Jakie wrażenia po dyktandzie?

Miłym zaskoczeniem tegorocznego dyktanda było to, że tekst wcale nie był taki trudny. Oczywiście było kilka podchwytliwych wyrazów, których pisowni nie byłam pewna (np. wataha), ale moim zdaniem zeszłoroczne dyktando było trudniejsze.

Zaskoczyła mnie mała liczba uczestników. Do dziś nie wiem ilu nas pisało, ale wydaje mi się, że nie więcej niż dwanaście osób. Chociaż z drugiej strony, może dzięki temu udało mi sie wygrać?

Wyrazy ‘wataha’ i ‘hałastra’ przysporzyły mi najwięcej problemów, gdyż nie byłam pewna przez jakie ‘h’ je napisać. O ile z tym drugim dobrze sobie poradziłam, w pierwszym słowie niestety zrobiłam błąd. Ale nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Dzięki temu, już więcej tego błędu nie popełnię!

A co z prawem do błędów? Również tych życiowych?

Nie ma osób nieomylnych. Uważam, że w miarę możliwości należy unikać błędów ortograficznych, zwłaszcza jeśli piszemy do kogoś, na kim chcemy wywrzeć dobre wrażenie, np. do przyszłego pracodawcy. Osoby, dla których ortografia nigdy nie była mocną stroną, mogą w łatwy sposób poradzić sobie sięgając po słownik ortograficzny czy po prostu pisząc w podkreślającym błędy edytorze. Najważniejsze jest, by nie robić błędów w prostych, na co dzień używanych słowach, natomiast nie należy przejmować się wyrazami typu ‘gżegżółka’ czy ‘hałastra’, chyba że przygotowujemy się do dyktanda .

Jeśli chodzi o życiowe błędy, to – podobnie jak błędy ortograficzne – trudno jest ich nie popełniać. Podobno uczymy sie na błędach, więc gdybyśmy ich nie popełniali, z czego mielibyśmy wyciągać wnioski? W końcu każda porażka niesie jakąś lekcję!

Czy ortografia zawsze była twoją mocną stroną? Pamiętasz swoje oceny z języka polskiego?

Ortografia nigdy nie sprawiała mi większych problemów, dlatego zawsze lubiłam dyktanda. Jednak zdaje sobie sprawę z tego, że polskie zasady ortograficzne są naprawdę zawiłe i w każdym dyktandzie może pojawić się słowo, którego się wcześniej nie słyszało. Co więcej, w życiu codziennym używamy dużo podchwytliwych wyrazów, jednak tylko w formie mówionej, stad potem problemy z poprawnym ich zapisaniem. Oceny z języka polskiego miałam zawsze dobre – jeśli jednak zdarzyło mi się nie przeczytać jakiejś lektury i dostać gorszą ocenę, nadrabiałam to potem oceną z dyktanda czy udziałem w konkursie recytatorskim .

Czyli można powiedzieć iż masz talent do języków?

Z racji ukończonych studiów (licencjat z filologii angielskiej na UAM Poznań oraz studia magisterskie na kierunku językoznawstwo stosowane na UCC) jak i tego, ze mieszkam w Irlandii od ponad 4 lat, mogę powiedzieć, że rzeczywiście znam język angielski prawie tak dobrze, jak polski. W szkole podstawowej i liceum uczyłam się też języka niemieckiego i francuskiego, ale niestety nie kontynuowałam ich nauki od tamtego czasu, czego teraz żałuje. Będąc już w Irlandii ukończyłam podstawowy kurs języka hiszpańskiego i po krótkiej przerwie chciałabym do tej nauki powrócić.

Dziękuję za rozmowę.

Ewa Sawicka - corkcity.pl