99 lat temu w nocy z 14 na 15 kwietnia podczas swojego dziewiczego rejsu na trasie Southampton - Cherbourg - Queenstown (Cobh) - Nowy Jork w wyniku zderzenia z górą lodową zatonął legendarny brytyjski transatlantyk typu Olympic – RMS Titanic. Należy podkreślić, iż Titanic był wówczas największym parowym statkiem pasażerskim na świecie, którego sylwetka odznaczała się czterema lekko pochylonymi kominami i dwoma smukłymi masztami. Głównym projektantem był wieloletni pracownik stoczni Harland & Wolff – Thomas A. Andrews. Od strony technicznej Titanic wyróżniał się nowatorskim systemem podziału wnętrza kadłuba na 16 przedziałów wodoszczelnych, automatycznie zamykanymi

 grodziami wodoszczelnymi, które pozwalały mu utrzymać się na wodzie w wypadku zderzenia przy czterech zalanych przedziałach. Titanic był wybitnym osiągnięciem technicznym – w założeniu bardzo bezpiecznym, który miał osiągać prędkość 23-24 węzłów, czyli o 1-2 węzły mniejszą niż konkurencyjne transatlantyki, nadrabiając za to luksusem i starannością wykończenia. Kapitanem statku mianowanym przez kompanię White Star Line został Edward John Smith. Rejs Titanikiem miał być dla niego ostatnim przed przejściem na emeryturę. Wcześniej przez dwa lata był kapitanem "Olympica", był więc jedynym człowiekiem mogącym się pochwalić doświadczeniem w kierowaniu tak dużymi jednostkami. Sławny i ceniony, cieszył się dużym uznaniem załogi i pasażerów.
Dokładnie 10 kwietnia 1912 roku punktualnie o godzinie 12.00 zawyły syreny Titanica, dając znać, iż nadszedł czas wypłynięcia. Wydano rozkaz „Cała naprzód” i Titanic z wolna ruszył. Pierwszy odcinek trasy był pełen niespodzianek. Już na samym początku, podczas wypływania na głębokie wody oceanu o mały włos nie doszło do zderzenia z mniejszym statkiem „New York”, który oderwał się od lin cumujących. Część pasażerów potraktowała to wydarzenie jako zły znak i postanowiła opuścić statek w porcie Queenstown. Kilka dni później okazało się, że podjęta wówczas decyzja uratowała im życie. Dalsze etapy rejsu przebiegały bez żadnych problemów. Z Southhampton Titanic obrał kurs na Cherbourg we Francji, a następnie skierował się w stronę irlandzkiego Queenstown- czyli dzisiejszego Cobh. 11 kwietnia 1912 roku około 13.30 Titanic wyruszył z Irlandii w kierunku Nowego Jorku – ostatniego celu rejsu. Podróż zapowiadała się wspaniale i nikomu nawet nie przyszło do głowy, że może się wydarzyć coś złego.
Wieczorem 14 kwietnia 1912 roku temperatura wody spadła w okolice 0oC, a załoga otrzymywała coraz więcej ostrzeżeń o krach i polach lodowych. Decyzją kapitana skierowano statek nieco bardziej na południe. Tego dnia około godziny 23:40 marynarze z bocianiego gniazda zauważyli czarny zarys – górę lodową wprost przed statkiem. Oficer William Murdoch podjął natychmiastową decyzję o wykonaniu maksymalnego skrętu statku w prawo. Niestety jednak nie udało się ominąć góry lodowej i na 37 sekund od zauważenia przeszkody doszło do kolizji. Pomimo wysiłku załogi statku, góra lodowa otarła się o prawą burtę statku, powodując serię niewielkich rozszczelnień o łącznej powierzchni zaledwie 1,2 m² na długości ok. 90 metrów, wzdłuż kadłuba. Titanic według obliczeń mógł utrzymać się na wodzie przy czterech zalanych przedziałach – zbyt duże zanurzenie spowodowało, że woda zaczynała się przelewać nad kolejne pokłady. Początkowo nikt nie zdawał sobie sprawy z powagi sytuacji. Wśród pasażerów stopniowo zaczynała wybuchać panika, kiedy 45 minut po zderzeniu z górą lodową wystrzelono pierwszą białą rakietę. Wtedy też opuszczono pierwszą szalupę na wodę, w której było jedynie 28 osób na 65 miejsc. Początkowo pasażerowie nie byli skłonni do przesiadki z wyglądającego na niezagrożony, spokojnego i rozświetlonego statku do łodzi ratunkowej. Około godziny 2:10 woda sięgnęła przedniej części pokładu spacerowego. Statek ciągle nabierał wody, osiągając przegłębienie na dziób przekraczające 30 stopni. Wszystkie nieprzymocowane elementy górnego pokładu zaczęły się zsuwać, spore nachylenie powodowało, że ludzie przewracali się i ześlizgiwali się po deskach pokładu do oceanu. W tym czasie przestał także pracować generator prądu. Tonący statek spowiły ciemności. Około 3:00 w nocy 15 kwietnia 1912 roku wrak statku osiadł na dnie Atlantyku na głębokości ok. 4000 m. Rozbitków, którzy uratowali się w szalupach, wzięła na pokład Carpathia, która dopłynęła na miejsce katastrofy o godzinie 4:00 nad ranem. Przyjmuje się, że spośród blisko 2230 pasażerów i załogi Titanica zginęło ponad 1500 osób. Katastrofę przeżyło około 730 pasażerów.